لباس کار یکی از پوشش های الزامی می باشد که هر پیمانکار و یا تولید کننده ای موظف به رعایت استانداردهای آن برای پیشگیری از حوادث احتمالی می باشند. پیراهن کار عموما در محیط های اداری جهت هماهنگی پرسنل واحدها استفاده می شود.

لباس کار یک پوشش حفاظتی در برابر خطرات ناشی از کار است که کلیه کارکنان باید از آن استفاده کنند. همچنین لباس کار باید دارای شرایط مناسب با آن فعالیت باشد.

هر چه الیاف بکار رفته در پارچه مرغوب تر باشد، تبادل حرارتی آن آسان تر است. لباس کار مذکور از پارچه کتان دوخته شده و به رنگ طوسی می باشد.

در لباس کار یکسره بخشی از پارچه، کشی و قابل انعطاف می باشد که راحتی و آزادی عمل را دو چندان می کند و می توان لباس را به راحتی از تن خارج کرد. در قسمت کمر این لباس، حالت کشی وجود دارد تا به راحتی با سایز همه افراد تنظیم گردد.

این لباس در سایزهای M, L, XL, XXL تولید می شود.

بدیهی است که هر چه الیاف به کار رفته در پارچه طبیعی تر باشد، تبادل حرارتی آن بهتر و آسانتر صورت خواهد گرفت. لباس یکدست در محل کار، حس برابری و کار گروهی ایجاد می کند. در نتیجه کارگرانی شادتر، با ظاهری جذاب برای شرکت بوجود می آید و کارگران خوشحال، بهره وری شرکت را (که یکی از منافع کارفرمایان است) بالا می برند. کارگرانی که با ماشین کار می کنند و یا در جوار ماشین آلات مشغول کار هستند باید لباس کاری برتن داشته باشند که هیچ قسمت آن باز و یا پاره نباشد. آویزان نمودن زنجیر، ساعت، کلید و نظایر آن ها روی لباس کار توصیه نمی شود.

در محیط های کار طیف گسترده ای از فلزات وجود دارد که می تواند بخش های مختلف بدن از جمله تنه را تهدید کند. به دلیل وسعت قابل توجه تنه انسان در مقایسه با بخش های دیگر بدن و همچنین قرار گرفتن تعداد زیادی از اندام های حیاتی نظیر قلب ، ریه ، کبد ، ستون فقرات و غیره در آن قسمت احتمال بروز خطرات و همچنین شدت خطرات حاصله در آن بخش بسیار بالا بوده بنابرین کنترل خطرات موجود در محیط های کار و همزمان با آن تدابیر حفاظتی برای این قسمت از بدن حائز اهمیت می باشد.